Aslı Gümüşel: Boş dolaba bakınca hüngür hüngür ağladım

◊ Özellikle kadınların sıkça karşılaştığı “Ne gerek vardı?” sorusunu hayatınızda en çok kimlerden, hangi kararlarınızın ardından duydunuz? Bugün geriye baktığınızda “İyi ki yapmışım” dediğiniz en büyük hikâyeniz nedir?

- “Ne gerek vardı?” sözünü en çok beni korumak isteyen insanlardan duydum. Evlendikten sonra çalışmaya devam ettiğimde de, kendi işimi kurmak istediğimde de... Niyetlerinin kötü olmadığını biliyorum; bazen sevdiklerimiz bizim düşmemizden, üzülmemizden korkuyor. Ama insan sırf başkaları endişelenmesin diye kendi hayatından vazgeçebilir mi? Ben vazgeçmek istemedim. İstinyePark’ta eksi ikinci katta, penceresiz, yaklaşık 10 metrekarelik bir odada dört ürünle başladığımda benim de korkularım vardı. Yine de denedim.

Bugün Ashley Joy 82 ürünle 15 ülkeye ihracat yapıyor. Elbette bununla gurur duyuyorum. Ama “İyi ki” dediğim şey sadece marka değil; iki oğlum Berke ve Batu, kurduğum hayat ve kendi kararlarımın sorumluluğunu alabilmiş olmam. Bence cesaret hiç korkmamak değil, korktuğun hâlde yürümeye devam edebilmek.

◊ Kitabınızda 23 yıllık evliliğinizin sona ermesini ve sonrasında yaşadığınız duygusal süreci de oldukça samimi bir dille anlatıyorsunuz. Uzun yıllar birlikte hayat kurduğunuz birinden ayrılmak size aşk, evlilik ve yalnızlık hakkında neler öğretti? Bugün aşka bakışınız değişti mi?

- 23 yıllık bir evlilik bitince yalnızca bir insandan ayrılmıyorsunuz; birlikte kurduğunuz düzenle, alışkanlıklarla, hatta geleceğe dair bazı hayallerle de vedalaşıyorsunuz. Metin’in eşyaları gittikten sonra gardırobun boş kalan tarafına bakıp hüngür hüngür ağladığımı hatırlıyorum. Yıllarca o dolaba sığamamıştım; o gün bütün yer benimdi. Hiç bu kadar çok yerim olsun istememiştim.

Boşanmayı istemiş olmam, geçmişteki güzel yılları inkâr ettiğim ya da üzülmeyeceğim anlamına gelmiyordu. Zamanla yalnız kalmayı, kendi düzenimi kurmayı ve “Ben gerçekten ne istiyorum?” diye sormayı öğrendim.

Bugün aşkta benim için en önemli şey saygı. İki insanın kendi hayatları olabilir; birbirlerinin dünyasını daraltmadan, yan yana geldiklerinde zamanın su gibi aktığı bir yol arkadaşlığı hayal ediyorum. Bir ilişkinin ömür boyu sürmesi tek başına onun doğru olduğunu göstermiyor.

BABAMI KAYBETMEK HAYATIMIN EN BÜYÜK SARSINTILARINDAN BİRİYDİ

◊ Bugün geriye baktığınızda hayatınızın yönünü değiştiren en önemli kırılma hangisiydi?

- Babamı üniversite yıllarımda, 31 Aralık’ta kaybetmem elbette hayatımın en büyük sarsıntılarından biriydi. BellaMom’u kurmak ve daha sonra devretmek de bana çok şey öğretti. Sonra New York’ta bir davette Hintli bir bitki uzmanıyla tanıştım. Aylar sonra İstanbul’da yeniden karşılaştık; bana beyaz bir zarf içinde 24 bitkili saç bakım yağı formülünü verdi. O gün elimdekilerin nereye varacağını bilmiyordum. Umre yolculuğumda yaşadığım başka karşılaşmalar da bana cesaret verdi.

Karşılaşmalar tek başına hayat değiştirmiyor.

Onları fark etmek, emek vermek ve harekete geçmek gerekiyor. Hayatıma dönüp baktığımda o noktaların nasıl birleştiğini görüyorum.

◊ Bugünkü yaşınızda, hayatınızın farklı dönemlerindeki Aslı’lara dönüp baktığınızda en çok hangisine sarılmak isterdiniz?

- En çok babamın ceketini koklayıp ondan bana kalmış bir not arayan 20 yaşındaki Aslı’ya sarılmak isterdim. Bir de hayatın farklı dönemlerinde korkan, yanılan, kendisini sorgulayan bütün Aslı’lara... Onlara “Korkma, sen sen olarak yeterlisin” derdim.

◊ Kitabınızda kırılganlıklarınızı, korkularınızı ve başarısızlıklarınızı da anlatıyorsunuz. Dışarıdan görünen güçlü Aslı Gümüşel ile kendi içinizdeki Aslı arasında nasıl farklar var?

- Dışarıdan görünen Aslı gerçekten çalışkan, disiplinli ve kolay vazgeçmeyen biri. İçimde hâlâ ilkokulda ikinci sırada oturup cevabı bildiği hâlde bütün gözler ona çevrilmesin diye parmak kaldırmayan küçük kız var. Bunlar birbirine zıt değil; hepsi benim. Kitabı yazmak da bunu yeniden görmemi sağladı. Bir bakıma evimin kapısını insanlara açtım.

◊ Kadınların bugün hâlâ iyi bir anne, başarılı bir eş ve güçlü bir işkadını olma beklentileri arasında sıkıştığını düşünüyor musunuz?

- Berke ve Batu büyürken işle annelik arasında seçimler yapmak zorunda kaldım. Ama çocuklarımın hayalleri olan, çalışan, üreten bir kadını da görmelerini istedim.