Emel Sayın da o seslerden biri. Çocukluğumuzdan bugüne taşıdığımız...
Önceki akşam verdiği “Yeşilçam Senfonisi” konserinin sahne öncesi görüntülerine bir baktım.
Siyah elbisesinin eteklerinde beyaz çiçekler... Saçı, makyajı, küpeleri... Her ayrıntısıyla özenli. Bildiğimiz o zarafet.
Sahneye hazırlanma hevesini, yeni bir proje için çalışmayı, seyircinin karşısına çıkarken duyduğu heyecanını ise ayakta alkışlıyorum.
Diana Ross’un sahne heyecanını sürdürmesine hayranlıkla bakıyoruz ya... Emel Sayın’ın bu hevesi de aynı hayranlığı hak ediyor.
Güzelliğiyle, şıklığıyla, mesleğine gösterdiği özenle.
Ve bunca yıldır kendisini dinleyen insanlarla bağını koruyabilmesiyle.
Gecenin içimi en çok ısıtan bir başka ayrıntısı ise seyirciler arasındaki iki isimdi:
Emel Sayın onları anons etmiş, ayağa kaldırıp alkışlatmış.
Tarık Akan, Kemal Sunal, Münir Özkul, Halit Akçatepe de unutulmamış.
Anlayacağınız, seyircinin alkışını kimi hayatta kimi hatıralarda olan eski dostları ile paylaşmış Emel Sayın.
20 Kasım doğum günüymüş. Erken doğum günü de kutlamışlar sahnede.
Şarkılarına daha çok eşlik edelim. Alkışlarımızı daha çok duy.
81 yaşına giren Emel Sayın’a sahnede doğum günü sürprizi yapıldı.
TELEFONUMUZUN şarjı yüzde bire düştüğünde basan o telaşı hepimiz biliyoruz, değil mi?
Adres, bilet ve hatta gittiğinizde arayacağınız kişinin de numarası orada.
Hepsi o küçücük ekranda. Bir zamanlar çantamızda taşıdığımız, aklımızda tuttuğumuz ne varsa kendi ellerimizle yerleştirdik oraya.
Geçen günlerde yaşananları okurken düşündüm bunları.
Önce Microsoft’un hizmetleri aksadı. E-postalar gitmedi, toplantılar yapılamadı. Şirketler, bankalar, kamu kurumlarındaki işler yarım kaldı. İngiltere’de bir yargıç, işler devam edebilsin diye mahkemede faks makinesi aradıklarını anlattı gazetelere.
E, biz 20 yıl önce emekli etmedik mi o makineleri?
İnsanın hem gülesi geliyor hem de kendi yarattığı çaresizliğe ağlayası.
Ertesi gün ABD’de hava trafik sistemindeki ayrı bir iletişim arızası yüzünden kalkışlar saatlerce durdu. 11 Eylül saldırılarından bu yana kalkışların en uzun süre durdurulduğu olaydı bu.
Uçağa binmişken indirilenler, yolda mahsur kalanlar, isyan, karmaşa...
İki arızanın bağlantılı olmadığı açıklandı. Fakat peş peşe gelmeleri huzursuz etmeye yetti.
Bunca ilerlemenin ortasında, bir anda hiçbir şey yapamadan kalmak...
Tam da bu sırada dünyaca ünlü yazar Stephen King, “Uzaylılar indi” diye bir mesaj yayınlayınca hayal gücümüz de iyice hareketlendi tabii.
Bir yanda haftalardır devam eden “Stok yapın!” çağrıları, öbür yanda çalışmayan sistemler, kalkmayan uçaklar...
Covid salgınında da görmüştük. Onca planın bir anda hükümsüz kalmasını, dünya yerinde dururken evlerimizden çıkamamayı...
Bütün bunların arkasında “ortak plan” olduğunu gösterir bir delil yok elimizde elbette. Fakat hissettiğimiz güvensizlik gerçek.
Velhasıl çekmecedeki kâğıt haritaları hemen atmasak mı acaba?
Telefon numaralarını da cihazlara emanet etmeyip, biraz ezberimizi kuvvetlendirsek mi?
Hayatımız kolaylaşırken hafızamızı, becerilerimizi usul usul devretmesek mi “sisteme”?
Kendi kurduğumuz bu dünyada bu kadar çaresiz kalabilmek yeterince ürkütücü değil mi sizce de?
SİZİ SEVERİZ AMA BOĞAZ’IN HAKKI BİRİNCİLİKTİR
LONDRA Belediye Başkanı Sadiq Khan, İstanbul ziyaretinde şehrimize iltifat etmiş:
“İstanbul dünyanın en güzel ikinci şehri” demiş. Boğaz’ın da güzelliğiyle Thames Nehri’ne güçlü bir rakip olduğunu söylemiş.
Şüphesiz kendisini severiz. Londra’nın ilk Müslüman belediye başkanı olarak temsil ettiği çeşitliliği kıymetli buluruz.
Parklarını, tiyatrolarını, sokaklarını...
Bir yanda grinin
türlü tonunu yansıtan Thames.
Öte yanda güneşle rengi değişen, maviden turkuaza dönen İstanbul Boğazı...
İnsan sevdiğine bile “Orada bir dur bakalım” der yani.
Elbette bir belediye başkanı olarak kendi şehrinizi tutacaksınız.
Seçmeninize “Kusura bakmayın, birinciliği İstanbul’a bıraktık” diyecek haliniz yok.
Zira binmediniz mi bir vapura. Süzülmediniz mi Rumeli Hisarı’nın önünden...
Kıyıya dizilmiş yalılara, tepelerdeki korulara bakmadınız mı hiç?
Kabul, trafiğine söyleniyor, kalabalığından bunalıyoruz. Ama sonra bir kıyısına oturup suya bakıyor ve
“Ah İstanbul” diyoruz.
Bakalım eliniz ikincilik yazmaya gidecek mi?



