“Giden gitsin, kaçan kaçsın, topuklayan topuklasın! Bize inanmış kadrolar yeter. Bize millet yeter...”
Kendisi açısından anlaşılabilir bir konuşma...
Son dönemde CHP’den YENİ Parti’ye geçenler olduğu kadar AK Parti’ye geçen belediye başkanları, milletvekilleri, belediye meclis üyeleri de oldu.
Benim bile izlemekte zorlandığım bir trafik yaşanıyor.
Kim dün söylediklerinin bugün tam tersini savunuyor?
YENİ Parti de Özgür Özel de elbette kendi iddiasını ortaya koyacak. Bu, siyasetin doğal akışında var.
Parçalanmış, dağılmış, kendi içinde sürekli yeni hesapların yapıldığı bir muhalefetin seçmene ortak bir gelecek hikâyesi anlatması giderek zorlaşıyor.
Zaten muhalefetin yeterince üzerinde durmadığı meselelerden biri de bu.
Türkiye’de muhalefet uzun zamandır kendi içindeki tartışmalara, ayrılıklara, yeni siyasi arayışlara o kadar fazla enerji harcıyor ki ülkenin gerçek gündemi zaman zaman ikinci planda kalıyor.
Bir tarafta yeni partiler, diğer tarafta eski partilerden kopuşlar...
Bir yanda ittifak arayışları, diğer yanda birbirine mesafe koyan siyasi aktörler...
Daha düne kadar aynı masada oturanların bugün birbirlerine söylediklerine bakıyorum.
Ama seçmenin hafızasının da aynı ölçüde kısa olduğunu düşünmek büyük bir yanılgı olabilir.
Üstelik mesele yalnızca partilerin sayısının artması değil.
Muhalefetin ortak bir dil, ortak bir hedef ve ortak bir gelecek tasavvuru oluşturmakta zorlanması.
Çünkü vatandaş ekonomide, hukukta, eğitimde, dış politikada nasıl bir Türkiye hayal edildiğini bilmek istiyor.
Muhalefetin kendi içindeki tartışmalarının bu soruların önüne geçmesi ise siyasi bir maliyet yaratıyor.
Bugün birbirini eleştirenlerin yarın yeniden aynı masada buluşması elbette mümkün.
Siyasette uzlaşma da ayrışma kadar doğal.
Ancak bütün bu değişimlerin seçmene anlatılabilir, anlaşılabilir bir gerekçesi olması gerekiyor.
Aksi halde ortaya çıkan görüntü, farklı fikirlerin demokratik rekabetinden çok, sürekli değişen siyasi hesaplar oluyor.
Muhalefet kendi içinde bu kadar meşgulken, toplumun önüne nasıl güçlü ve inandırıcı bir alternatif koyacak?
Bence önümüzdeki dönemin en önemli siyasi sorularından biri bu.
ABD’li çip devi Nvidia’nın kurucusu Jensen Huang’ın istifasına giden sürecin ayrıntıları ortaya çıktı.
Nvidia herkes gibi benim de çok yakından takip ettiğim bir şirket.
Ve gerçekten olağanüstü bir başarı hikâyesi yazdılar.
Bunda Huang’ın hiç kuşkusuz çok büyük
payı var.
33 yılda titizlikle inşa ettiğiniz bir kariyeri birkaç günde yerle bir edebilirsiniz.
İddialar neredeyse bir Hollywood senaryosu gibi.
İçinde başarı, milyarlarca dolar, yasak ilişkiler, casusluk şüphesi ve ihanet var.
Huang önce hakkındaki ilişki iddialarını reddediyor. Ardından yeni ayrıntılar ortaya çıkıyor.
Sonunda eşine sadık kalmadığını kabul ediyor.
Ve 33 yıl önce kurduğu şirketten ayrılmak zorunda kalıyor.
Dünyanın en güçlü teknoloji patronlarından biri, bitkin ve perişan halde...
Yakın çevresine kendisi için ağır sözler söylüyor.
Dünyanın geleceğini değiştiren teknolojilere yön veren bir insan, kendi geleceğini değiştiren olayların karşısında çaresiz kalıyor.
Üstelik finalini yazmak için senaristin fazla hayal gücüne ihtiyacı da yok.
HASTANELERDE en çok şikâyet ettiğimiz konuları düşünelim. Randevu bulmak, uzun bekleme süreleri, tetkik sonuçlarına ulaşmak, doktorla yeterince görüşememek, zaman zaman karşılaştığımız ilgisizlik...
14 Kasım tarihli Resmî Gazete’de yayımlanan bir karar, bu sorunların
çözümünü sağlayabilir.
Üniversite hastaneleri için yeni bir Koordinasyon Komitesi kuruldu.
Kararın en çok dikkatimi çeken yanı, vatandaş memnuniyetinin ve hizmet kalitesinin artırılmasının komitenin resmî görevleri arasına alınması.
Personelin verimliliği izlenecek, hizmetteki aksaklıklar ve şikâyetler değerlendirilecek, bunların giderilmesi için
çalışmalar yapılacak.
Üstelik komite altı ayda bir izleme, yılda bir de ilerleme raporu hazırlayacak. Başhekimlerin performansları da her yıl değerlendirilecek.
BİR oyuncu, rolünden çıktıktan sonra canlandırdığı karakter onunla yaşamaya devam eder mi?
Alzheimer üzerine izlediğim en çarpıcı filmlerden biri Julianne Moore’un başrolünde oynadığı “Unutma Beni” filmiydi.
O güne kadar Alzheimer’ı daha çok ileri yaşlarda görülen bir hastalık olarak düşünürdük. Film, genç yaşlarda da ortaya çıkabilen bu hastalığın insanın hayatını nasıl değiştirdiğini çok etkileyici biçimde anlatıyordu.
Julianne Moore, filmle yarattığı farkındalığı daha sonra katıldığı sosyal sorumluluk projeleriyle de sürdürüyor.
Demek ki bazı roller, kamera kapandığında bitmiyor.






