Edward Norton’la “The Invite” filmi için bir araya geldik. Daha doğrusu, ilk buluşmamız sanaldı. Norton New York’taydı, ben Los Angeles’ta. Röportajımızın başında konu futbola geldi. Norton, 14 yaşındaki oğlunun Cadılar Bayramı’nda Arda Güler’in formasını giydiğini anlattı.

Ben de kendisine imzalı bir Arda Güler forması göndereceğime söz verdim. 1 hafta sonra West Hollywood’da, “The Invite” filminin özel davetinde Norton’la bir araya geldik. Real Madrid forması elime ulaşmamıştı ama eli boş gitmek istemedim.

Türkiye Milli Takımı’nın formasını hediye ettim. Formayı görünce heyecanını gizleyemedi. Gece boyunca formayı elinden bırakmadı.

Gelelim “The Invite” filmine... Olivia Wilde’ın yönettiği film, etkileyici bir hikâye anlatmak için dev bütçelere ya da kalabalık oyuncu kadrolarına ihtiyaç olmadığını hatırlatıyor. Dört başarılı oyuncu, güçlü diyaloglar ve tek bir daire... Başrolleri Seth Rogen, Penélope Cruz, Olivia Wilde ve Edward Norton paylaşıyor.

Türkiye’deki hayranlarınızdan size sevgiler getirdim.

- Öncelikle şunu söylemeliyim, oğlum Cadılar Bayramı’nda Arda Güler olmuştu.

Harika, ona imzalı bir forma göndermemiz lazım.

Sizin için bunu yapacağım. New York’a göndereceğim.

Söz veriyorum, halledeceğim. Gelelim konumuza... Filmi çok sevdim. Dört oyuncu, iki çift ve tek bir daire... Böylesine basit bir hikâyeyi bu kadar eğlenceli ve sürükleyici kılmanın sırrı nedir?

- Bence insanların bazen bir filmde gerçekten görmek istedikleri şey kendileridir. Kendi hayatlarından bir şeyler bulmak isterler. Hani Antik Yunan’dan gelen katarsis kavramı vardır ya... Bir deneyimi bizzat yaşamak zorunda kalmadan, o deneyimin size kazandıracağı duygusal farkındalığı ve arınmayı yaşayabilmek. Bence bu film de tam olarak bunu sağlıyor. İnsanların ilişkilerinin görünmeyen taraflarında, yüzeyin altında neler yaşandığıyla oldukça kışkırtıcı bir biçimde yüzleşmelerine olanak tanıyor. Üstelik bunu yapmak için filmdeki karakterlerin yaşadığı türden bir geceyi bizzat yaşamak zorunda değilsiniz.

Burada Olivia’nın (Wilde) hakkını özellikle vermek gerekiyor. Çünkü filmin bu kadar iyi işlemesinin en önemli nedenlerinden biri, tek bir mekânda geçmesine rağmen bir televizyon sitcom’u gibi hissettirmemesi.

Olivia, hikâyeye son derece sofistike bir sinema diliyle yaklaşmış. Filmi peliküle çekmesi de bu yaklaşımın önemli bir parçası. Filmde bir Woody Allen ya da Mike Nichols filminin özelliklerini hissedebiliyorsunuz. Yetişkinlere hitap eden, olgun bir sinema anlayışı var. Aynı zamanda estetik açıdan son derece etkileyici.

Sonuçta her şey bir apartman dairesinde geçiyor. Ama Olivia o mekânı görsel kompozisyon ve görüntü yönetimi açısından öylesine güzel kullanmış ki…

Elbette karakterler, yaşanan olaylar, sürprizler ve hikâyenin gelişimi çok başarılı. Ancak bence Olivia bu kadar sofistike bir yönetmen olmasaydı, insanları aynaların, kapıların ve mekânın farklı bölümlerinin içinde çerçeveleme konusunda böylesine güçlü bir estetik anlayışa sahip olmasaydı, izleyicinin zihni farkında olmadan bu filmi bir sitcom gibi algılamaya başlayabilirdi.

Olivia’nın en büyük başarısı da burada. Tek bir apartman dairesinin içinde geçen hikâyeyi gerçek anlamda zengin bir sinema deneyimine dönüştürmüş. Bence gerçekten olağanüstü bir iş çıkarmış.

Böyle bir filmde, özellikle bu kadar fazla diyalog varken, oyuncular arasındaki uyumu ve kimyayı yakalamak için birlikte ne kadar zaman geçirmeniz gerekiyor?

- En büyük avantajımız, birbirimizi çok uzun zamandır tanıyor olmamızdı. Dolayısıyla aramızda zaten doğal bir yakınlık vardı. Bence insanları hiç tanımadığınızda ister istemez biraz daha mesafeli davranıyorsunuz. Ama ben Penélope’yi yaklaşık 25 yıldır tanıyorum. Seth’i de çok uzun zamandır tanıyorum. Seth ve Olivia daha önce birçok kez birlikte çalıştılar. Olivia’yla da yıllardır tanışıyoruz. Yani hepimizin arasında zaten çok güzel dostluklar vardı. Bu da işimizi çok kolaylaştırdı. Özellikle oyuncular arasındaki kimyanın bu kadar doğal olmasına büyük katkı sağladı.

Hollywood’da yapay zekânın kullanımı hakkında ne düşünüyorsunuz?

- Bu konuya çok basit bir şekilde yaklaşmak doğru değil. Çünkü yapay zekâ aslında pek çok farklı şeyi temsil ediyor. Örneğin, görsel efektlerin bazı aşamalarını yapay zekâ sayesinde daha düşük maliyetle gerçekleştirebiliyorsanız, bu iyi bir şey. Diğer taraftan, bir insanın görüntüsünü yapay zekâyla yeniden yaratmak ya da yapay zekâya senaryo yazdırmak gibi bambaşka meseleler var. Ben Affleck’in bu konuda söylediği bir şeyi duymuştum ve kendisine büyük ölçüde katılıyorum. Açıkçası yapay zekânın senaryo yazması konusunda çok fazla endişelenmiyorum. Çünkü yakın zamanda yapay zekâ tarafından yazılmış bir senaryoyu gerçekten etkileyici ve sürükleyici bulacağımızı düşünmüyorum.

Elbette oyuncuların görüntülerinin, yüzlerinin ve fiziksel benzerliklerinin izinsiz olarak yeniden yaratılması gibi konular da var. Ama bence bunların önüne hukuki düzenlemelerle geçilecek. Bu nedenle yapay zekâdan o kadar da korkmuyorum. Açıkçası şu anda sinema sektörünü gerçekten altüst eden bir etkisini görmüyorum.

Umarım bir gün sizi oğlunuzla, ailenizle birlikte İstanbul’da bir futbol maçı izlerken görürüz. Benim takımım Beşiktaş. Sizi İstanbul’da ağırlamaktan mutluluk duyarım.