Eski Türk devletlerinden (Hun, Göktürk, Uygur, Gazneli, Karahanlı ve Selçuklu) Osmanlı'ya miras kalan bu stratejide düşman ile yakın temasa girilmez. Düşman kuvvetlerine ok atım mesafesi olan 40-50 metre uzakta konuşlanan atlı okçu birlikleri, bir yarım daire veya halka şeklinde sürekli hareket halinde olur.
En öndeki süvariler oklarını attıktan sonra yerini arkadan gelenlere bırakır ve sıra tekrar kendilerine gelene kadar hem atlarını dinlendirir hem de yeni oklarını yaylarına yerleştirir. Osmanlı ordusunda özellikle Akıncılar ve Tımarlı Sipahiler, düşmanı yıpratmak ve saflarını bozmak için bu döngüsel saldırı tekniğini ustalıkla uygulamıştır.
