1-Karlı fırtınalar ve devasa dalgalarla boğuşan Osman Atasoy, sonunda Amazon Ormanları’nda kendisine yaptığı kulübeye yerleşti. Üçüncü kitap “Uzaklar” bu defa rüzgârın değil, ruhun rotasında yazıldı...
Bugün size işte o hikâyeyi aktarıyorum...
Yıllar, yıllar önce... Osman Atasoy dünya seyahati yaptığı “Uzaklar” teknesini Deniz Müzesi’ne bağışladıktan sonra, karaya vurmuş balıklar gibi marinalarda geziyorduk.
Tabii biz Ege’den çıkmamışlar “dünya seyahati hayalleri”yle uyurduk. (Neyse ki sonradan okyanusu görmek, denizleri aşmak bana da nasip oldu.)
O, Horn Burnu ve denizcilerin korkulu rüyası Güney Okyanusu’nu düşünüyordu. Sonra Antarktika... Buzullar arasında bir yelkenli.
Osman, Zuhal’le çıktığı ilk dünya seyahatini kitap yaptı. Sonra, Sibel Karasu’yla birlikte çıktığı o büyük macerayı kitap yaptı. Kitaplara teknesinin adı “Uzaklar”ı verdi. Ve geçtiğimiz yaz kitabın son düzeltmelerini yaparken, bir koyda borda bordaya demirdeydik. Sanki kitap bitsin istemiyordu. Çünkü yazdıkça yeniden o yolculuğu yaşıyordu.
Dediği gibi “Bazı insanlar sadece gitmek ister...” Osman ve Sibel de öyle.
Osman “Uzaklar” isimli teknesiyle dünyayı gezdi. Azgın denizleri, okyanusları aştı.
Aklı Antarktika yollarındaydı. Oraya ulaşan dünyada sayılı denizcilerden birisidir Osman.
“Uzaklar 2”yi yazarken Osman’la sık sık görüşürdük. Ama Osman’da bir değişiklik vardı.
Eski Osman gitmiş, sanki bir başkası gelmişti.
Güneş batarken teknenin önünde saatlerce oturan bir Osman.
Üstelik her güneşi rakıyla batıran Osman artık yoktu.
Gizli bir “inziva” ya da “tefekkür” hali seziyordum.
Ki sonra onun Brezilya ormanlarında Amazon’larda bir şaman topluluğuyla tanıştığını öğrendim.
Ve işte orada içindeki “uzaklar”a yaptığı yolculuğu yazdı.
Bu defa dalgalar, azgın denizler, okyanuslar yoktu.
Rüzgâr gücü yerini ruhun gücüne bırakmıştı.
Ve Osman bu defa “içindeki uzaklara” doğru gidiyordu.
İşte “Üçüncü Uzaklar” bunun hikâyesidir.
Antarktika’ya Türk Bayrağı’nı dikti. Arkada “Uzaklar” teknesi, Sibel Karasu ile.
“Uzaklar” yelkenlisiyle yaptığımız seyahatleri takip etmiş olanlar, adında “Uzaklar” geçen bu yeni kitabın niçin diğerlerinden farklı olduğunu düşünebilirler.
“Uzun okyanus geçişlerinden sonra kara göründüğünde, yaklaştığımız yerin varmam gereken yer olmadığını hep hissederdim. 2014 yılının ortalarında Brezilya’da katıldığımız ilk Şamanik ritüelden sonra, yıllardır süregelen yolculukların buraya varmak için olduğunu anladım. Ancak yolculuk burada sona ermiyordu, bilakis ruhun en uzak denizlerine açılan yeni bir serüvene dönüşüyordu. Bu nedenle bu kitap, Uzaklar serisinin üçüncü kitabı oldu.”
İşte böyle başlıyor Osman Atasoy’un 3’üncü Uzaklar’ı.
Kitap hakkında bir fikir vermesi için size iki alıntı daha aktarıyorum:
“...Çok sayıda (Şamanik) seremoni ve inzivanın ardından bu kitabı yazmaya başladım. Ancak büyük bir sorun vardı. Seçtiğim kelimeler yaşadıklarımı anlatmakta yetersiz kalıyordu. Bazen kendimi, çok az bildiğim bir dille gösterilen bir filmi yazıya dökmeye çalışan beceriksiz bir çevirmen gibi hissediyordum...”
“...Bir gün, ‘Yaşadıklarımı tek bir cümleyle ifade etmem gerekse ne derdim?’ diye düşündüm. O zaman kafamın içinde bir cümle belirdi; çocukluğumda dinlediğim masalların, o her çocuğun bildiği başlangıcı: Bir varmış, bir yokmuş...”
Evet Osman’ın içindeki uzaklara yaptığı yolculukları anlattığı 3’üncü kitabının hikâyesi böyle. Yani; “Bir varmış... Bir yokmuş...” Gerisini ondan dinleyeceğiz.
Ve şimdi Osman, Amazon Ormanları’nda. Bu konumu oradan gönderdi.




