Dışarıdan soğuk ya da mesafeli bulanlar var. Ama tanışınca ne kadar samimi ve konuşkan olduğunu görüyorsunuz. Yıllar içinde daha da yakışıklılaşıyor bu arada. Berk Hakman’la buluşup muhabbete başlıyoruz...

◊ Son röportajımızın üzerinden 14 sene geçmiş. Daha sonra da çok fazla söyleşine rastlayamadım. Röportaj vermeyi de çok sevmediğini okudum. Neden?

Vallahi hiç sevmiyorum. Eski gazeteciler, heyecanla gittiğimiz röportajlar çok kalmadı. Mesela senin ismini duyunca sevindim çünkü bildiğimiz insanlar da pek kalmadı... Bunların etkisi vardır diye düşünüyorum.

◊ Oyunculuğun çok görülmekle eşdeğer tutulduğu bir dönemde az görünerek bir oyuncu olarak var olmak zor mu?

Oluyor, bu çağda sosyal medyada sürekli görünmek lazım, insanlar bir yerlerde olma çabası içinde. Ama ben küçükken de böyleydim, herkesle konuşmazdım, göz önünde olma derdim yoktu. Ancak bir iş olduğunda tanıtımı için bir şeyler yapıyorum. 

◊ O zaman sen oyunculuğu belki de birçok kişinin aksine ünlü olmak için yapan biri değilsin...

Tabii, hiçbir zaman alakam olmadı. Ben sanatı sevdiğim için uğraştım. Bir şeyin çıkış yolu olarak görmedim. Aslında Akdeniz Üniversitesi’nde turizm okuyordum. Orada tiyatroya bulaşınca konservatuvar okuma fikri ve isteği oluştu. Öncesinde de müzikle uğraşıyordum. Sanatın içinde büyüdüm. 

◊ Peki, iyi oyunculuk mu, iyi ambalajlanmak mı günümüzde daha değerli?

Bence iyi ambalajlanmak; her şey ambalaj gibi geliyor artık. Kimsenin oyunculuktan anladığını düşünmüyorum. Öyle bir şey olsa zaten bir süredir gördüğümüz garip karakterlerle karşılaşmazdık. Bana da “Instagram’ını şöyle yap, ambalajı değiştir” diyorlar... 

◊ Sen ayak uydurmadan durmayı başarıyorsun. Yakışıklı adamsın, ben de farklı davransam çok kazanırdım demiyor musun?

Hiç demiyorum, parayla öyle bir ilişkim yok. Bir de yapsam ne olacaktı ki? Edirne sınırından çıktığın zaman yoksun bence. Türkiye’de ne yapacaksın? ‘Okul’ filmi sonrası menajerlerden çok teklif geldi. Ürktüm. Kendi kendime sözleşme okumayı, para konuşmayı öğrendim. İşini iyi yapıyorsan zaten oluyor. Keyfim de yerindeydi herhalde, fazlasını istemedim. Belki garip bulacaksın ama bir oynadığım rolün benzerini de bir daha oynamak istemeyen biriyim. Yoksa şimdilerde çok bilindik birileri gibi hep aynı şeyleri oynardım. Öyle tanınmak da istemem.

◊ Edirne sınırından sonra oyuncuların pek ünü yok mu?�

Yok... Amerika’da falan var mı öyle tanınan biri? Haluk Abi var, o da yıllarını yurtdışında geçirdi. Dizi oyuncuları arasında çok global olduğunu iddia edenler var... Birisini bir yerde gördük mü? ‘Dark’ ya da ‘Breaking Bad’de falan mı oynadılar, bizim haberimiz yok! 

◊ Sence günün sonunda iyi oyunculuk kazanır mı?

Sen kafanı yastığa koyduğunda ne yaptığını biliyorsun. Bence kazanan o oluyor. Artık herkes oyuncu zaten. Bir kere bile geri dönüp ya şunu yapsa mıydım demiyorum. Instagram’ı arkadaşlarımın ısrarıyla 8-10 sene önce açtım. “‘Suskunlar’ zamanı açsan 15 milyon takipçin olurdu” diyorlar. Onun ne faydası olurdu? En fazla reklam anlaşması yapardım. Başka ne yapacağım? Yine bağımsız filmleri seçecektim. Zaten o filmleri yapanlar da arkadaşlarım ve benim nasıl bir oyuncu olduğumu biliyorlar.

Nereden çıktı şimdi? Öyle gibi mi göründüm sana?

Çapkın biri değilim. Bir mekânda sürekli bakışlarla birilerini kesmeler hiç bana göre değil. Bende göz kaçırma alışkanlığı vardır, insanın gözüne uzun süre bakamam. Ancak biri yanıma gelirse konuşurum. 

◊ O zaman sen ilk adımı atanlardan değilsin...

Hiç değilim, özgüvenim de yok. Ufakken daha da azdı. Bir de ilişkiler falan sıkıntı şeyler. Bir ilişki yaşamak için zorlamam; öyle diyeyim. Ama arada da kendime ‘Bir arkadaşım olsa iyi olmaz mıydı’ diyorum. 

◊ Nasıl biri seni kendine âşık eder? Fiziksel şeyler mi ararsın, yoksa zeki mi olsun, güldürsün mü? 

Çok saçma ama hepsini arıyorsun. Fiziği de güzel olsun, güldürsün de... Çok iyi olmaz mıydı? Pink Floyd dinlesin, Stanley Kubrick filmleri izlesin, analiz yapsın. Böyle şeyler olsa sabaha kadar konuşuruz... Ama tabii hepimizin bir eksiği var, hiçbir şey tam olmuyor.

‘DUŞ SAHNEM OLABİLİR AMA STEROİD BASMAM’

◊ Erkek oyuncularda kas çok önemli gibi. Sen o kas taleplerine hiç düştün mü?

Spora giderim ama Arnold Schwarzenegger olacak halim yok, ben Bruce Lee’ciyim. Bu arada hayatını da çok iyi bilirim. Uzakdoğu disiplini, Hinduizm ve Budizmle de çok ilgiliyim. Ama konuya dönersem; vücutçu gibi olmak istemiyorum. Öyle bir rol gelmediği sürece de yapmayacağım. 

◊ Erkek oyuncuların kaslarını gösterdiği havuz ve duş sahneleri ekranda sık sık oluyor. Gelirse ne yaparsın?

Yarın öbür gün benim de duş sahnem olabilir ama steroid basmam, olduğum gibi çekerim. Karakter nasılsa onu bulmaya çalışırım. Mesela bana Melis’in (Sezen) oynadığı ‘Seni Tanıyorum’ dizisindeki erkek karakter rolü gelmişti. Okudum ama o dönem ‘Sahtekarlar’dan da teklif vardı ve karakter daha içime sindiği için onu öne aldım. Diğer iş kendi içinde başarılı olabilir. O arkadaşların da eline sağlık. Ama orada erkek karakter iki kadın arasında gidip gelmekten başka bir şey yapmıyordu. 

◊ Baban diş doktoru ve eski müzisyen. Sen de müziğin içinde büyüyorsun...

Tabii, onun plaklarıyla, enstrümanlarıyla büyüdük.

Kalbimde hem müzisyenlik hem oyunculuk vardı ama oyunculuğu yapmaya daha çok fırsatım oldu. Çalışmaktan müzik yapamadım. 

◊ Şimdi sosyal medya profilinde bile gitar çalan bir fotoğrafın var. Bir albüm ya da profesyonel bir şarkı çıkarmak istemiyor musun?

İstiyorum. Yıllarca CD’lerle, onların kitapçıklarıyla, plakların kokusuyla büyüdüm. Kendim de şarkılar yazdım. Hatta bir albüm için bazı insanlarla görüşmeler de yaptım ama pandemi başladı. Bunlar bir projeye dönüşmedi. Şimdi de genel olarak yaşanan şeylere bakıyorum, bazen düşünüyorum; ben bu şarkıyı yapıyorum da bunu kim dinleyecek...

◊ Senin için mesafeli ve soğuk görünüyor yorumlarına denk geldim. Aslında öyle değilsin... 

Dün bir yere gittik. Gecenin sonuna uğradım. Mesela orada duruyorum, durunca da mesafeli oluyorsun. Ne yapayım? Masalarda göbek mi atayım? Normal durunca da cool oluyoruz. Bak muhabbet ediyoruz işte. Bunlar önyargı da olabilir.

◊ Yeni oyunun ‘Her Şey Biraz Yalan’a gelirsek... Ne anlatıyor oyun? 

Michael Önder yazıp yönetti. Damla Sönmez, Yasin Çam’la oynuyoruz. Bir aktör, kariyerinde çıkış arayan bir senaristi çağırıyor. Bir süre sonra anlıyoruz ki aktör aslında yıkılan evliliğini kurtarmak için senaristten yardım almak amacıyla onu oraya çağırmış. “Eşimi bir oyun yazdığına ikna et, onunla oynayalım... Bu evliliği kurtarmama yardım et” diyor. Sonra aktris olan karısı geliyor ve bambaşka şeyler oluyor.

◊ Oyunun adından yola çıkıp sorayım; sence günümüzde ne kadar yalan var?

Konuştuğumuz gibi, sosyal medya tam bir ambalaj, tam bir yalan gibi geliyor. Tabii etrafımızda tutmaya çalıştığımız güzel, dürüst insanlar da var. 

Bir şeyi yalandan yapmam. Özellikle mesleğimle ilgili durumlarda biri bana öyle bir şey diyemez, son derece dürüst olduğumu düşünüyorum.

Hiç bilmiyorum. “İnanılmaz bir dönem” falan diyemeyeceğim. Hiçbir şey değişmedi, ben aynı hissediyorum. Sadece yaşlanıyoruz. Ufaktan saçlar beyazlıyor, onları sorguluyorsun.

◊ 24 senedir bu iştesin. Sektöre dair bu kadar yıl içinde en büyük hayal kırıklığın neydi?

Bazı prodüksiyon şirketlerinin ve insanlarının değişmiş olduğunu görüyorsun, “Bu yapım şirketinden bu iş nasıl çıkar” diyorsun. Hayal kırıklığı demesem de üzücü.

İyi senaryoda, iyi yazılmış karakterleri oynamak oyunculuk içgüdüsüdür. Bizde eksik olduğunu düşündüğüm şey o. Çok değerli senaristlerimiz var ama sayıları az. 

Çünkü başroller çok tekdüze yazılıyor. Bir de başroller çok çalışır. Yan rolde olmak daha az para almak anlamına gelmiyor. Ben yapımcıyla oturur, konuşurdum, kimse bilmezdi, çok iyi paralar da kazandım. Tabii başrol oynadığım işler de var. Ne bileyim, sonra istemedim.