O hep sıradışı oldu. Bu onun hamurunda var. Rol yapmıyor, sadece kendi gibi davranıyor. İnsan onunla her konuda konuşuyor, konuşmak istiyor. Dışarıdan bazen sert görünse de aslında etrafına neşe saçıyor ve çok kibar. Okan Bayülgen’le başlıyoruz sohbete...

◊ Hep dikkat çeken, konuşulan biri oldun. Sence bunca yıl ilginç kalmanın sırrı neydi?

Bilmiyorum, belki kişiliğimle alakalı. Bir sebebi de şu olabilir; korkmamak, yapay saygılı olmaya çalışmamak medyadaki insanlar için hep mümkün değildir. Mesela şimdi de görüyoruz. Ne güzel gençler dizilerde, filmlerde; her yerde bunlar var. Genelde onları hep tedirgin görüyorum. ‘Eyvah işi kaybetmeyelim’, ‘Halihazırda şu dizideki rolüme bir şey olmasın’... Menajerlerinden, yapımcılardan ya da yönetmenlerden korkuyorlar...

Çünkü artık çok oyuncu var. Bu dünyada böyle! Hollywood röportajlarını, talk show’ları izliyorum. Böyle bir korku var. Hepsi efendi tipler, uslu çocuklar. Biz hiçbirimiz uslu değildik. Hele ben hiç uslu değildim.

◊ Sen hep ayrıkotu gibiydin. Bu ne kadar gerçekti?

Olmadığınız bir insana kimseyi inandıramaz, bunu sürdüremezsiniz. Rol yapmam mümkün değil. Program yaptığım dönemlerde menajerler dizide oynamış birini programa getirirlerdi, uslu çocuk diye getirdiklerinden başka bir şey çıkardı. İkna edici olmuyordu. Bir de marka yapılmaya çalışılan insanlar vardı.

30 sene boyunca şunu izledik; piyasaya çıkarılmış, marka yapılmaya çalışılan insanlar... Şunu hep söyledim: Bir insan marka olamaz. Olamadığını da görüyoruz. Oyuncularla, sporcularla ilgili ne kadar çok belgesel var. Olmamış, kariyerleri erken bitmiş, erken bittiği için çok çabalamışlar. Çabalarken tutunmak için kişiliklerini yitirecek işler yapmışlar. Dolayısıyla şöhret sahibi birinin şunu çok iyi anlaması gerekiyor; şöhret ve para -aslında başarılı birinin ulaşacağı her ne varsa- bunlar aslında sonuç. Hiçbirisi amaç olamaz.

◊ Marka olunamamasının sebebi şöhreti amaç edinmek mi?

Hiçbir insan marka olamaz. Marka başka bir şey. Kim “Ben markayım” diyorsa salakça konuşuyor. Büyük rock solisti ya da oyuncu, bir dönemi geliyor, sistemi çöküyor. Ya bir müptelalığı var, ya evlilik ilişkisinde bir problem, ya çocukluktan gelen bir depresyonla alaşağı oluyor.

◊ İsminin başına konan sıfatlardan biri zeki. Hiç ‘Ben bu kadar zeki bir adam mıyım’ diye düşündün mü?

Ben zeki değilim. Zekâ çok da lazım bir şey değil çünkü çok zeki var. Ama o zekileri de kurnazlarla karıştırmamak lazım, çok kurnaz var, o kurnazları da zeki sanıyoruz. Ben kurnaz değilim, olamam. Fakat aptallıktan da nefret ediyorum. Dünyada çok aptal var. Biz dünyaya göre bence akıllı bir milletiz, bunu görüyorum.

◊ Sana “Okan kendinle ilgili bir şeyi değiştirme şansın var” deseler neyi farklı seçerdin?

Bazı felsefecilerin söylediği gibi doğmamış olmayı tercih ederdim.

Evet, çünkü dünya çok çok güzel bir yer değil. Zaten mutluluk diye de bir şey yok. Bunu sormayı bırakın. “Nasıl mutlu olurum”, “Ben mutlu muyum”... İşyerinde, evlilikte, yalnız başına kaldığında bunu sormak mutsuzluğun zaten birincil nedeni. Mutluluk yok.

‘Instagram fenomenleri 10 yıl içinde toplum önünde özür dileyecek’

◊ Eski programlarında konuklarına sorduğun sorular sosyal medyada yeniden karşımıza çıkıyor. O linç kültüründen nasıl etkileniyorsun?

Umurumda değil. O zamanlar şımarıklıklar, terbiyesizlikler yapıldı. Dönüp de kendi kendimize ‘Aferin’ diyecek halimiz yok. Ama bundan utanacak halimiz de yok. Çünkü her çağın kendi davranış biçimi, kendi ahlakı geliyor. Bu çağda olanlara da bakarsak, bence Instagram fenomenleri önümüzdeki 10 yıl içerisinde toplum önünde özür dileyecekler. Şimdi söylüyorum ve bu söylediğim çıkacak.

Verdikleri pozlar, kendilerini olmadıkları gibi gösterip yarattıkları sahte dünyalar yüzünden… Üzücü bir haberi paylaşıp, arkadan yedikleri yemekleri koyup ‘Dün gece nasıl eğlendik, ne kadar mutluyuz’, ‘Ne kadar zenginiz’ ve ‘Ne kadar sizden farklıyız’ fotoğrafları ve videoları sebebiyle özür dileyecekler. Bu kaçınılmaz. Çocuklarını kullandıkları için de özür dileyecekler. Çocukları onlara davalar açacak. Birçok arkadaşıma söylüyorum: “Sen onu çocuk bezi, vitamin reklamı, bilmem ne otelinde bedava tatil yapmak için kullandın. Bu çocuk 18 yaşına gelince sana dava açacak.”

Ben kaka yaparken kullanıyorum. Bir stres içerisinde bağırsaklar kolay çalışmaz, o sırada reels kaydırıyorum ki kafam tek bir noktaya takılmasın. Takip ettiğim arkadaşlarım kusura bakmasın.

◊ Özür dilemek demişken, geçmişe baktığında hiç programlarında birini kırdığın için pişmanlık duyduğun, özür dileseydim dediğin oluyor mu?

Hemen özür dilerim, çok özür de diledim. Çünkü 6 saat süren yüksek performanslı işler yapıyordum. Yani bir tür zücaciyeciye girmiş fil gibi davranıyorsun. Bir de sanatçılar hassas, hemen küsecek insanlar. Yani dolayısıyla ertesi gün ya da o gece sabaha karşı telefon açıp “Yayıncılığın ve şaka yapmanın şehvetine kapıldım” demişimdir.

Kendimi aşk hayatım varmış gibi görmüyorum, âşık bir adam gibi dolaşmıyorum.

Şu anda kendimi konumlamaya çalışıyorum.

En sevdiğim ünlü yanıtları; şu anda vaktim yok, kendimi tanımaya çalışıyorum…

Kaçamak cevap vermiyorum, meşhur bir sevgilim yok. Meşhur sevgilim olmaması çok hoşuma gidiyor. Çünkü meşhurlarla çok uğraştım. Meşhur insan çok problemli bir insan.

Ben Allah’a şükür bu meşhur olma problemini seneler öncesinde biraz bitirdim. Ünlü olmakla ilgili bir stresim kalmadı, biri beni tanımazsa çok mutlu oluyorum.

◊ Sen Türkiye’nin çok meşhur ve çok güzel kadınlarıyla birliktelik yaşamış birisin…

Bu niye böyle oldu? Sanki birtakım güzel kadınlar varmış da onlarla sadece ben beraber olmuşum gibi.

◊ Tamam, yakışıklı, çekici, akıllısın… Ama sence sende ne buldular?

Ben çirkin herifin tekiyim. Ortalamaya göre boyum kısa. Şimdi ‘Skandal’ın hikâyesinde Napolyon var, boyu 1.68’miş, ben Napolyon’dan 1 santim uzunum. Ama tabii biliyorsun, bütün Hollywood aktörleriyle ilgili de böyle, internette en cücesi için bile 1.70 yazar. Böyle bitmeyen bir boy kompleksi vardır. Hayatımız zaten böyle geçti. Şişmanım, zayıfım, uzunum, kısayım…

Nereden çıkarıyorsun? Öyle değil ama öyle gibi geldi. Arkadaş, ben sizin seviştiğiniz saatlerde televizyona çıkıyordum. Herhalde, ana haber sunucusu gibi bir durumum yoktu. Biri yatağa gidiyordu, öbürü diyordu ki: “Ay sen uyu, ben şu oğlana bakacağım.”

◊ Okan deyince akla yıllardır neden cinsellik de geldi?

Tabii geliyor. Ne gelebilir? Şöyle düşün; bazı programlarım gece 24.00’te başlıyor, sabah 6.00’ya kadar sürüyordu. O saatte felsefe konuşursun, depresyondan konuşursun, cinsellik konuşursun. İnsanlar kendilerini açarlar, itiraf ederler.

◊ Ama sen de bu konuları biraz kaşıdın. “Seksi bıraktım”, “Yok, şimdi geri başladım” gibi açıklamalar yaptın...

Sürekli seksten bahseden bir röportajcı gelmişti, mecburen öyle dedim. Biraz da şu var; insanoğlu kendi temel motivasyonlarını, güdülerini hep anlamaya ve terbiye etmeye çalışmış. Neyi terbiye etmeye çalışıyoruz? İnsanlığın başlangıcından beri üç temel hayatta kalma güdümüzü. Cinsellik, beslenme ve kendini savunma; bu üç temel şeyi hâlâ terbiye edemiyoruz. E, bugün bu kadar zayıflama iğnelerinden söz ediyoruz, bir sürü yeme-içme gurusu var. Bir diğeri de spor meselesi, müsabakaların hepsi hayatta kalmayla ilgili. Neyi hep bastırıyoruz? Cinselliği. Cinsellik de kendini ortaya çıkarmaya çalışıyor. Ya şakalar yoluyla ya konuşmalar… Bütün gösteri insanlarının ilk başta provoke edeceği şey ve oradan bir eğlence ya da bir düşünce ortaya çıkaracağı şey de bu oluyor.

◊ Yeni oyunun ‘Skandal’ aralık ayının ilk haftası başlıyor. Oyunu yazan ve yöneten sensin. Bu bir uyarlama mı?

Hayır, sıfırdan bir hikâye. İlk olarak 7-8 Aralık’ta Maslak UNIQ’te oynayacağız. İstanbul’da tek bir noktada oynamayı istiyoruz. BKM de ortak yapımcımız. Sahnede ben, Didem Balçın, Eraslan Sağlam ve Yılmaz Sütçü var. Bu isimler dışında 10 kişi daha sayabilirim; dansçılarımız da olacak. Büyük dekor, büyük prodüksiyon…

Tarihi, belgeci tarafı olan bir iş değil. Napolyon eve gelir, karısını başka biriyle yakalar. Fakat ne tesadüf ki karısını yakaladığı adam Marquis de Sade tarihin en büyük provokatörü. Kendi hikâyesi içinde onu hapse koyan da Napolyon. Yani aslında adam eve geliyor ve Josephine’le boşanmasına iki ay kala Sade’ı bir şekilde akıl hastanesinden çıkarttırıp saraya davet ettiğini görüyor. İşler karışıyor. Tarihte böyle bir şey yok ama olabilir mi? Olabilir. Çünkü bütün şartlar hazır. Sade’ın yattığı akıl hastanesiyle Napolyon’un sarayı arasında 9 kilometre var. Ben hiç mi karşılaşmadılar diye düşündüm. Mümkün olabilir.

Biz her şeyi 1809 yılına koyduk. Ama iki sene önce gerçekleşmiş bir tavşan olayı var, bilinen bir şeydir, meraklısı bulabilir. O dönem Napolyon çok güçlü, bütün Avrupa’yı fethetmiş. Tilsit Antlaşması’nı kutlamak için ona yaranmaya çalışan bir mareşal av partisi veriyor. Napolyon vursun diye de araziye 3 bin tavşan koyalım diyorlar. O kadar yabani tavşan yakalamalarına imkân yok. Çiftliklerden evcil tavşan alıyorlar. Bu evcil tavşanlar tabii insanlardan korkup kaçmıyor. Bir de aç bırakıp kafeslere koymuşlar. Kafesleri açıyorlar, tavşanlar insanların üzerine doğru koşuyor. Napolyon’un da üzerine tırmanıyor, atından düşürüyorlar, sonunda bir at arabasına atlıyor ve Paris’e kadar tavşanlarla boğuşarak gidiyor. Biz o olayı hikâyemizde 1809’a kaydırdık.

Henüz bir skandalım yok. Ama skandal dolu hayatların biyografilerini izliyorum. Adamlar nasıl başlamış, nasıl çökmüş… Bunun doğal bir döngü olduğunu düşünüyorum. En fena şey, şöhretli insanların şöhret konusunda ısrar etmeleri. Bunu 90’lı yılların şöhretleri şu an Türkiye’de çok yapıyor. Özellikle sinema ve müzik, dünyayı dolaşan iki popüler sanat, bunlarda yeni üretim olmadığı için sürekli bitpazarına nur yağıyor. Starların bu ısrarı çok komik. Döngüyü tamamlamak lazım. Mesela benden ve diğer talk show’cu arkadaşlarımdan, televizyon yıldızlarından sonra birileri gelmedi. Lütfen gelsin, çok hoşuma gidecek. Hâlâ beni anmaları çok saçma.

◊ Peki, konu gençlere gelmişken genç oyunculardan kimleri beğeniyorsun?

Hepsini diyeyim rahat edeyim. Çünkü arada sinir olduklarım, görmeye dayanamadıklarım var…

Beş-altı tane vardır, diğerlerine bayılıyorum. Açıkçası dizileri seyretmiyorum. Elâlemin yabancı dizilerini de izlemiyorum. Sinema filmi ve belgesellere bakıyorum.