Lemuel Gulliver'in hikayesini duymuş olabilirsiniz. Bir gemi kazasından sonra uyanan Gulliver, kendini iplerle yere bağlanmış bir halde bulur, etrafı da üzerine tırmanan minik Lilliputlularla çevrilidir.
Bu sahne, Jonathan Swift'in Gulliver'in Gezileri adlı eserinin yayımlandığı 1726 yılından bu yana, yani tam 300 yıldır pek çok kez yeniden canlandırıldı ve hicvedildi.
Ancak Gulliver'in daha karanlık maceralarını bilenlerin sayısı muhtemelen daha az.
Bu maceralarda gezgin anti-kahramanımız, köpeklere körük yerleştiren bilim insanlarıyla ya da "aydın" ama bir o kadar da ölümcül, konuşabilen atlar topluluğu Houyhnhnm'lerle karşılaşıyor.
Bu atlar, kendileriyle aynı dünyayı paylaşan, kaba saba ve insana benzeyen "Yahoo"ları nasıl yok edeceklerini soğukkanlılıkla tartışıyor.
İrlandalı-İngiliz din adamı Jonathan Swift'in, kendi ifadesiyle "dünyayı eğlendirmekten ziyade huzursuz etmek" amacıyla yola çıkmasından bu yana geçen 300 yıl boyunca, insanların zihninde iki farklı Gulliver imgesi oluştu.
Biri, Kraliyet'i, Kilise'yi ve İngiliz siyasetini yerden yere vuran, insanlardan nefret eden sert bir hiciv, diğeri ise devasa ve minik dünyalar arasında yolculuk eden bir maceracının anlatıldığı, fantastik bir çocuk masalı.
